جمعیت زنان مذهبی لارستان - مکتب زهرا (س)

خورشيد پر تلألو هفت آسمان شديذي الحجه شهير زمين و زمان شدي با اهدنالصراط تو شد راه ، مستقيموقتي كه حمد خواندي و تفسير آن شدي تكثير گشته آيه ي اياك نعبدوااز آن زمان كه هادي اهل جهان شدي ابن الجواد ! تا كه گدايت شديم مامثل پدر كريم شدي ، مهربان شدي تا سفره هاي دست كريم تو پهن شدما ميهمان شديم ، تو هم ميزبان شدي امروز بر دريچه قلبم نزول كنلطفي كن و مرا به غلامي قبول كن هر وقت شيعه سائل و محتاج مي شوددرياي لطف و جود تو مواج مي شود دل را به دست غير تو هرگز نمي دهماز اين قضيه عشق تو انتاج مي شود پرهاي جبرئيل نگاهم در آتش استوقتي كه خاك پاي تو معراج مي شود در امتحان رشته عشق و ولاي توهر كس كه زير ده شده اخراج مي شود تو پادشاه كشور ديني بدون شكگاها عمامه بر سر تو تاج مي شود امروز بر دريچه قلبم نزول كنلطفي كن و مرا به غلامي قبول كن **امروز آمديم كه عيدي به ما دهيديك گوشه ، يك كنار به ما نيز جا دهيد چشمان ما به دست شما خيره گشته اندتا كه مجوز سفر سامرا دهيد از اين چل و دو سال فقط لحظه اي بس استتا با اشاره اي دل ما را جلا دهيد از التماس پر شده دستان خاليموقتش شده كه تكه نان بر گدا دهيد گفتند كه بلا سبب قرب مي شودبي زحمت اي طبيب به ما هم بلا دهيد امروز بر دريچه قلبم نزول كنلطفي كن و مرا به غلامي قبول كن جمعیت زنان مذهبی لارستان - مکتب زهرا (س)...

شافع فردا شد جلوه گر نور الهی ای مــحبان آمد به دنیا هفتمــین حـامی قــرآن جان جهان فخر عرب آمد به دوران گـــوید مــــنادی بــــا شــور و شـــادی ای مــهدی صــاحب زمان چشم تو روشــن بــاب الحــوائج آمــد و فــرزند زهرا از طلعتش گردیده روشن چشم و دلها مـــرآت ذات کـــبریا آمـــد بـــه دنیــا گـــوید مــــنادی بــــا شــور و شـــادی ای مــهدی صــاحب زمان چشم تو روشــن آمد به نیا بـــر هــمه امــت ســر آمـد نـــور دو چـــشم صــادق آل مـــحمد پشت و پناه دین حق آمـــد خوش آمد گـــوید مــــنادی بــــا شــور و شـــادی ای مــهدی صــاحب زمان چشم تو روشــن آمد به دنیا حضرت موسی بن جعفر آمد بــه دنـیا شـافع فـردای محــــشر کون و مکان از مقدمش گشته معطر گـــوید مــــنادی بــــا شــور و شـــادی ای مــهدی صــاحب زمان چشم تو روشــن جشن و سروری در جهان گردیده بـر پا سبــط رســـول مصطفی آمــد بـــه دنــیا بـــر خلق عــالم مقدمش فـــرخنده بـــادا گـــوید مــــنادی بــــا شــور و شـــادی ای مــهدی صــاحب زمان چشم تو روشــن جمعیت زنان مذهبی لارستان - مکتب زهرا (س)...

بسم الله الرحمن الرحیم روز بیست و چهارم ذیحجه روزی است كه رسول خدا صَلَّی اللَّهِ عَلِیهِ وَاله با نصارای نجران مُباهَلَه كرد و پیش از آنكه خواست مُباهله كند عبا بر دُوش مبارك گرفت و حضرت امیرالمؤ منین و فاطمه و حَسَن و حسین عَلیهمُ السلام را داخل در زیر عبا نمود و گفت پروردگارا هر پیغمبری را اهل بیتی بوده است كه مخصوص ترین خلق بوده اند به او خداوندا اینها اهل بیت منند پس از ایشان برطرف كن شك و گناه را و پاك كن ایشان را پاك كردنی پس جبرئیل نازل شد و آیه تطهیر در شاءن ایشان آورد پس حضرت رسول صَلَّی اللَّهِ عَلِیهِ وَ اله آن چهار بزرگوار را بیرون برد از برای مباهله چون نگاه نصاری بر ایشان افتاد و حقّیّت آن حضرت و آثار نزول عذاب مشاهده كردند جُراءَت مُباهله ننمودند واستدعای مصالحه و قبول جزیه نمودند و در این روز نیز حضرت امیرالمؤ منین علیه السلام در حال ركوع انگشتری خود را به سائل داد و آیه اِنَّما وَلِیُّكُمُ اللّهُ در شانش نازل شد. در كل این روز روز شریفی است و در آن چند عمل وارد است: اوّل : غسل دوّم : روزه سوّم : دو ركعت نماز و آن مثل روز عید غدیر است (دو ركعت است ؛ در هر ركعت ، یك مرتبه حمد و ده مرتبه توحید ، ده مرتبه آیة الكرسى و ده مرتبه قدر خوانده مى شود و بهتر است پیش از اذان ظهر خوانده شود.) و نیز روایت شده است بعد از نماز هفتاد مرتبه استغفار كند. چهارم : خواند جمعیت زنان مذهبی لارستان - مکتب زهرا (س)...

هفته دفاع مقدس مادر سلام! آمدهام بعد سالها انگار انتظار تو را پیر کرده است زود است باز این همه پیری برای تو شاید منم که آمدنم دیر کرده است مادر مرا ببخش اگر دیر آمدم جایی که بودم از نفس جاده دور بود آماج سنگ حادثه بودم ولی شگفت آیینه ی شکسته من پر غرور بوددیرینه سال بود که در دور دستها یک سرزمین به گرده ی من بار درد بود در من کسی شبیه یلان حماسهساز بیوقفه با زمین و زمان در نبرد بوددیرینه سال بود که سرپنجههای من چنگال بسته بود به حلقوم خاک سرد تا مغز استخوان مرا خورده بود خاک تا مغز استخوان مرا خورده بود دردقصد تو را زمین و زمان کرده بود و من تنها برای خاطر تو این چنین شدم--که چنگ بر گلوی زمین و زمان زدم یک عمر استخوان گلوی زمین شدممادر! مرا ببخش اگر دیر آمدم یک مشت استخوان شدنم طول میکشید تا ارتفاع شانه مردان شهرمان از دست خاک پر زدنم طول میکشیدمادر نمیر! زندگی من از آن تو! مادر نمیر! زندگی از آن میهن است بعد از من آفتاب تو هرگز مباد سرد! بعد از من آسمان تو هرگز مباد پست! جمعیت زنان مذهبی لارستان - مکتب زهرا (س)...

باز نوای محرم آمد ســـلام مــن بــه مـحـرم، مـحـرم گــــل زهــرا بـه لطـمه هـای ملائـک بـه مــاتـم گــل زهـرا سـلام مـن بـه مـحـرم بـه تشنـگی عـجـیـبـش بـه بـوی سیـب زمـینِ غـم و حـسین غریـبش سلام من بـه محـرم بـه غصـه و غــم مـهـدی به چشم کاسه ی خون وبه شال ماتم مـهـدی سـلام من بــه مـحـرم بـه کـربـلا و جـلالــش به لحظه های پـرازحزن غرق درد و ملامش سـلام مـن بـه مـحـرم بـه حـال خستـه زیـنـب بـه بــی نـهــایــت داغ دل شـکــستــه زیـنـب سلام من به محرم به دست ومشک ابوالفضل بـه نـا امیـدی سقـا بـه سـوز اشـک ابوالفضل سـلام مـن بـه مـحـرم بـه قــد و قـا مـت اکـبـر بـه کـام خـشک اذان گـوی زیـر نـیزه و خنجر سلام من به محرم به دسـت و بـا زوی قـاسم به شوق شهد شهادت حنـای گـیـسـوی قـاسم سـلام مـن بـه مـحـرم بـه گـاهـواره ی اصـغـر به اشک خجلت شاه و گـلـوی پـاره ی اصـغـر سـلام مـن بـه مـحـرم به اضـطـراب سـکـیـنـه بـه آن مـلـیـکـه، کـه رویش ندیده چشم مدینه سـلام مـن بـه مـحـرم بـه عـا شـقـی زهـیـرش بـه بـاز گـشـتـن حُر و عروج خـتـم به خیرش سلام من بـه محرم بـه مسـلـم و به حـبـیـبش به رو سپیدی جوُن و به بوی عطر عجیـبـش سلام من بـه محرم بـه زنگ مـحـمـل زیـنـب بــه پـاره، پـاره تــن بــی سـر مـقـابـل زیـنـب سلام من به محـرم به شـور و حـال عیـانـش سلام من به حسـیـن و به اشک سینه زن جمعیت زنان مذهبی لارستان - مکتب زهرا (س)...

گل کرده در زمین، کَرَم آسمانیت آغوش باز میرسد از مهربانیت حالا بیا و سفره مینداز سفره دار حالت خراب میشود و ناتوانیت دارد مرا شبیه خودت پیر میکند جان برده از تمام تنم نیمه جانیت یوسف ترین سلاله تنهاتر از همه سبزی رسیده تا به لب ارغوانیت این گرد پیری از اثر خاک کوچه است بر موی تو نشسته ز فصل جوانیت باید که گفت هیئتِ سیار مادری خرج عزا شدیّ و خدای تو بانیت زهر از حرارت جگرت آب میشود میگرید از شرار غم ناگهانیت زینب به پای تشت تو از دست میرود رو میشود جراحت زخم نهانیت آقای زهر خورده چرا تیر میخوری؟ چیزی نمانده از بدن استخوانیت علی اکبر لطیفیان گفتم که عمر ماه صفر رو به آخر است دیدم شروع محشر کبرای دیگر است گردون شده سیاه و فضا پر زدود و آه تاریک تر ز عرصه تاریک محشر است گرد ملال بر رخ اسلام و مسلمین اشک عزا به دیده زهرای اطهر است گفتم چه روی داده که زهرا زند به سر دیدم که روز، روز عزای پیمبر است پایان عمر سید و مولای کائنات آغاز دور غربت زهرا و حیدر است قرآن غریب و فاطمه از آن غریبتر اسلام را سیاه به تن، خاک بر سر است روی حسین مانده به دیوار بی کسی چشم حسن به اشک دو چشم برادر است ای دل بیا گریه زینب نظاره کن مانند پیرهن جگر خویش پاره کن زهرا به خانه و ملک الموت پشت در از بهر قبض روح شریف پیامبر از هیچ کس نکرده طلب اذن و ای عجب بی اذن فاطمه ننهد پای پیشتر با آن جمعیت زنان مذهبی لارستان - مکتب زهرا (س)...

دل همیشه غریبم هوایتان کرده است هواى گریه پایین پایتان کرده است وَ گیوه هاى مرا رد پاى غمگینت مسافر سحر کوچههایتان کرده است خداش خیر دهد آن کسى که بال مرا کبوتر حرم باصفایتان کرده است چگونه لطف ندارى به این دو چشمى که کنار پنجرههایت صدایتان کرده است؟ چگونه از تو نگیرم نجات فردا را؟ خدا براى همین ها سوایتان کرده است چرا امید ندارى مدینه برگردى؟ مگر نه آنکه خدا هم دعایتان کرده است؟ میان شهر مدینه یگانه خواهرتان چه نذرهاى بزرگى برایتان کرده است تو آن نماز غریب همیشه ها هستى که کوچه هاى خراسان قضایتان کرده است سپیده اى و به رنگ شفق در آمده اى کدام زهر ستم جابجایتان کرده است علی اکبر لطیفیان جمعیت زنان مذهبی لارستان - مکتب زهرا (س)...